 |
 |
|
| |
|
|
Liefde maakt blind
Hoe blind kan een mens zijn.
Liefde maakt blind, bij mij wel in ieder geval.
Ik ontmoete A, we waren tot over onze oren verliefd op elkaar,
Hij was intens, passievol, gezellig, zorgzaam en vertelde me zijn hele leven, wat niet over rozen ging.
Eigenlijk was ik naief, zekergrote verhalen van een man! waar de helft van waar is.
Toch begon ik na een week een vreemd voorgevoel te
krijgen, nooit wetend wat mij kon
overkomen, mailde ik hem en vertelde
hem, dat ik niet verder durfde,
dat er een paar dingen niet klopten.
en een heel verhaal over, wel verliefd maar...
Hij wist mijn brief prachtig te beantwoorden,
waardoor ik dus echt dacht, hier ga ik
voor! ik ging voor die grote liefde.
We sliepen weinig en zagen mekaar veel,
we hadden allebei een meisje, die het goed
konden vinden met elkaar, deden veel leuke dingen.
Ik stelde hem voor aan mijn familie en
vrienden, In het begin was alles
geweldig, tot de eerste keer kwam.
Eerste aanval
We gingen naar het park en toen, we
terug kwamen, had ik me even
teruggetrokken achter me pc, ik had
een probleem en wou het oplossen.
Weet dat hij van het 1 op het ander moment
begon te schreeuwen dat ik 3 uur achter me pc
zat en dat hij me moeder ging bellen??
Ik kende hem net 5 weken, dus ik dacht
die is gek en wou me telefoon terug.
Vanaf dat moment vloog ik door de kamer,
en belande ik boven op een ijzeren rek van mijn
kamer en hij erbovenop, ik ging er
doorheen, ik verging van de pijn, wat gebeurde er!!
Me moeder moest komen, me dochter
van 7 die had haar. ongelooflijk!
Me moeder liet mij achter met die man.
Ik was helemaal out.
Ik weet dat ik naar het zieken huis moest,
DIE VRESELIJKE PIJN!!
En hij was de dader!!
We gingen naar het ziekenhuis.
Ik schreeuwde in het ziekenhuis,
HIJ IS DE DADER!!
Niemand deed wat, ik viel constant flauw,
Hij bleef daar, Maar ik snapte het niet.
Naderhand kwam ik ook uit ziekenhuis
met een blauw oog??
Hij zei dat het gekomen was door een val.
In het ziekenhuis nam hij twee van de
foto's die hier staan, hoe kan
iemand zo zijn.
Was dit een ongeluk??
Gekneusde ribben, gekneusde rug,
En een zwart oog, mooi begin niet!!
En dat zwart oog, tja in het ziekenhuis,
ben ik gevallen,
Ik had een flinke klap op me hoofd
gehad blijkbaar tegen een stoel aangevallen,
met me oog, dat is mij dan verteld door hem.
Nooit naar gekeken, was het
ziekenhuis al uit.
Waarom ik naar huis ging zonder
toestemming van het ziekenhuis??
Niemand deed wat, niemand zei wat,
hij was daar! En ik was degene die
fout was.. ik snap het nog niet!
Was ik zo de weg kwijt dan, was ik echt
gevallen dan?.
En de de daarop volgende dagen, was
ik erg in de war, hij was daar, mij
aan het verzorgen, dat dacht ik dan,
hij gaf me pillen terwijl ik sliep of schudde
me even wakker. weet alleen
dat die dagen ik helemaal weg was.
Weet alleen dat ik een paar dagen erna
van alles zag vliegen door de kamer,
van serpentine tot dwergen, engelen,
noem maar op, me ogen waren open
en ik durfde niet te slapen,
in het begin dacht ik dat hij het ook
zag, maar dat was niet zo,
dus schaamde ik me nog meer..
Kwam het door die pillen??
Had hij mij niks aangedaan??
Was het nou echt een fout??
Had ik het dan niet goed gezien??
waarom luisterde dan niemand??
Nee! ik was zeker niet in orde!!
Tweede aanval
Na de eerste aanval, begonnen alle
rellen, hij had geen controle meer,
tegen mijn vrienden in het park, mijn vader,
eigenlijk iedereen, als je me vraagt op detail
zou ik het niet weten, EEN HEL!!
Dacht echt dat hij gelijk had, iedereen
begon ook tegen mij, dus ik wist het niet meer.
Politie kwam erbij, heftige ruzies en ik
half bewusteloos.
Hij nam me naar zijn huis na een paar dagen.
Ik wis het allemaal niet meer. pfffff
moest rusten en me dochter was bij
mijn ouders.
Het begon al bij hem, ik moest van hem slapen,
en hij had keihard de muziek aan, ik werd steeds banger voor hem. hij dwong mij te slapen.
Moest maar een zware joint nemen die
hij draaide.
De tweede aanval
Ja de tweede kwam ook en precies, 5 dagen
daarna, helemaal in de kreukels, nam hij me
mee naar zijn stamkroeg, hij maakte niet
leuke opmerkingen en zette me voor
schut, ik begreep het helemaal niet.
voor de rest weet ik dat we de auto ingingen, terug naar huis., het was nog vroeg, overdag.
ik was daar in de kreukels met een blauw oog,
kneuzingen en nog geloofde ik hem en was ik bij hem,
ongelukje!! was het tenslotte.
en in de auto begon hij dreigend te schreeuwen,
Ik kon het echt niet geloven,
er was helemaal niks gebeurd?
Het was of hij een ander persoon voor zich
had. Hij bleef doorgaan.
Ik werd steeds banger, en begon te huilen,
en vroeg hem te stoppen, de ergste dingen
zei hij tegen me, monsterlijke taal en begon aan
me te trekken en duwen en slaan op de auto!!!!!!
Ik kon deze man helemaal niet, ik wist
totaal niet wat me overkwam.
Ik was doodsbang!!! ik werd de auto uitgesleurd
door hem, bij hem thuis aangekomen.
Ik moest het huis in, en onderweg, bleef hij duwen
en schelden. ik scheeuwde het uit van angst!!
In het huis werd ik alle kanten opgegooit,
lag op een bepaald moment bewusteloos,,
mijn hoofd, mijn lichaam, ik voelde alleen
dat ik doodging, stond op maar het ging
verder en verder, bij me keel pakken en weg
smijten als oud vuil.
Ik kon vluchten met mijn telefoon en ik rende doordie straten die ik niet kon,
en niemand deed wat.
hij rende achter me aan en op straat stond iedereen om ons heen.
EN NIEMAND DEED WAT!!!!!!!
Hij sleurde me weer en bedreigde iedereen,
ik ontsnapte weer, polite gebeld,
gerend als een gek,
zoekend naar een straatnaam,
en verborgen in een portiek zou ik opgehaald worden.
Hij vond me in die portiek, geen politie!!
Werd de auto ingesleurd met me hoofd tegen
de ruiten aangslagen, en me gezicht, die al
bont en blauw was.
Jij bent dood!!! en daarna ga ik coke halen, riep hij!! doods angsten had ik!!
Toen hij even stilstond kon ik vluchten uit
die auto en schreeuwde ik, help!!!! ging
voor de auto's staan, want niemand die stopte!
EN NIEMAND DEED WAT!!!!!!!
Ik moest wel voor een auto staan en
verplichten mij te helpen.
achterin de auto, ging ik naar het politieburo,
gebukt en doodsbang voor mijn leven.
Oh god!! wat is dit verschrikkelijk om die momenten
op te halen!!! dus even laten rusten.
en snel kom ik met meer.
En hoop met mijn openheid en zonder angst
dat mijn verhaal iets kan
betekenen voor anderen in zulke situaties.
Politie & Ziekenhuis
Bij het politieburo aangekomen
Er werden foto's van mij gemaakt,
ik was er erg aan toe, vertelde mijn
verhaal en ik moest wachten op
de ambulance die brachten mij
naar een ziekenhuis in Rotterdam.
Daar was ik niet meer op aarde,
Werd later naar een ander
ziekenhuis gebracht en werd onderzocht.
Ik werd af en toe wakker en ik raakte
elke keer enorm in paniek.
Ik moest onder de scan elk uur omdat
ik een ernstige schedelfractuur
had onder andere. het rare van
dit verhaal is.
Ik mocht niet bellen omdat ik
geen geld had??
Ik was erg bang en in paniek, omdat
ik na bijna een dag daar liggen
nog niemand van mijn familie had
gezien, ook kwam de politie niet,
en het mooiste was, toen ik de dag erop ondekte
dat ze niet eens wisten wie ik eigenlijk was??
Ik wou naar mijn huis en niemand wist mij
iets te vertellen in het ziekenhuis
Ik werd steeds banger en vluchte uit
het ziekenhuis, Maar hoe A weer in
contact kwam met mij, weet ik ook niet
maar hij was daar met mijn
spullen, hij zou me naar huis brengen.
ik dacht dit is mijn laatste dag
van mijn leven....
Ik zei niks, ik wachte het maar af
kon toch niks doen,
thuis aangekomen, ging hij in
mijn bed, en ik mijn afscheidsbrief
schrijven.
Ik weet niet hoeveel uren dat allemaal heeft
geduurd, geloof dat ik ook heb geslapen.
Tegen de avond, stond me vader met
vrienden van mij ineens voor de deur,
Ik was doodsbang, ik dacht: deze man
vermaoord mijn vader!!!
Ik schreeuwde het uit, PAPA!!! niks doen
laat hem vertrekken!!!
Hij stak in de bovenverdieping, zijn hoofd uit
het raam, en ik vroeg hem huilend,
doe mijn vader niks!!!
Hij vluchte door het raam en net voor de
politie voor de deur stond.
Het bleek dat ik landelijk gezocht werd, omdat
ik vanwege mijn verwondingen in gevaar was.
De politie kwam binnen, mijn hele huis vol met
mensen en ik was doodsbang!!
De politie nam notitie en beloofden mij naar het
ziekenhuis te brengen, om me nogmaals te
laten checken.
Maar de waarheid was heel anders,
ik was de gek, ze pakten die brief die ik
geschreven had, en werd verdacht van succidale
pogging, wat ik niet wist dat de polite, ziekenhuis had
gezegd maar mij dus opsloten, in een cel.
Ze lieten ons geloven dat ik naar het
ziekenhuis ging, maar dat was niet
zo, daar aangekomen,
met alles wat ik al had en hij vrij rondliep, werd ik opgesloten tot 4 uur in de nacht,
4 uur in een cel, ik werd geslagen door de
agenten omdat ik niet mee wou werken.
en niet mijn schoenen wou uitdoen,
ik weet wel dat ik erorm heb gevochten,
Ik was zo verschrikkelijk bang!! ik wist niet
waarom ik in een cel moest..nog niet..
MONSTERLIJK GEWOON!!!
Ik heb nog nooit zo veel verdriet gehad en pijn in mijn
hele leven en zo ongeloofwaardig.
Uiteindelijk werd ik naar uren vrijgelaten, het was een foutje!!!
Ik had nog nooit met politie of justitie iets te maken gehad en na dit was ik helemaal kapot,.
Mijn hel werd steeds groter...
En de pijn en verdriet werden mijn beste
vriend...
En ik kan zeggen dat de werkelijkheid nog
heftiger is geweest dan een paar letters hier.
Maar ik geef niet op want ik ben onrechtvaardig behandeld....
Ik huil nog elke dag
Een nachtmerrie
Gekneusde ribben, zwart oog, bont en blauw,
overal kneuzingen, rug, ribben, de rest
probeer ik nog te achterhalen, na twee jaar.
Het ging erg slecht met mij,
ik had veel pijn, en mijn hoofd,
ik wist het niet meer...
Na de tweede aanval die verschrikkelijke
nachtmerrie ging gewoon door.
Ik wist het niet meer....
schaamte, enorme verdriet, pijn, angst, woede,
En alleen!!
aan alle kanten aangevallen.
Ik begreep het echt niet...
Ik had toch niks verkeerds gedaan??
Ik was toch het slachtoffer??
Weet alleen dat hij bleef beweren dat hij mij nooit meer iets zou doen, en dat hij voor mij zou
zorgen en alles goed zou komen, ik was doodsbang!!
Ik wist nu wel wie ik voor me had, een heel gevaarlijk man, hij was in staat tot alles,
Na de tweede aanval dacht ik,
dat het echt mijn einde was, of
van iemand die dicht bij mij stond,
Mijn ouders waren zwaar tegen mij,
want ik had ze aan zo een man
voorgesteld, en nu liepen ze
gevaar door mijn schuld....
Ik wist het niet meer....
Ze wilden mij voor gek laten
verklaren om de voogdij van mijn
kind af te nemen, de angst
was bij hun ook groot, dat begrijp ik
ook wel, maar toch!!
Hoe kon ik nog iemand nog vertrouwen.
Door mijn ouders schrok ik,
ik rende in zijn armen,
ik zou het huis ook uitgegooit worden,
ik had een achterstand, door
al die omstandigheden.
Hij zou me helpen.....Hij hield zo van mij!! hij
begreep het ook niet!! een blackout??
Hij zweerde op alles, hij had
geen reden.
Het was een blackout
Ik moest bij hem intrekken, voor
ze mijn huis zouden afnemen, er
was geen andere keuze, en hij
zou het regelen, maar zijn bedoeling
was niet helpen maar mij bezitten!
Toen we daar waren met mijn kind,
want ik voelde me sterk en er zou niks
gebeuren, hij ging ons helpen, foutje was het geweest allemaal!!
Ik had wat spullen, kleding, en
hij was werken, dacht ik ineens, nee!!
Ik moet iets doen om mijn huis, te
redden, dat is mijn leven..
Ik ging bellen, hier en daar,
ik kreeg een afspraak, ze konden
me helpen.
Toen hij thuiskwam, vertelde ik hem
dat, ik dacht dat hij blij zou
zijn maar dat was natuurlijk niet zo
en werd weer agressief, en mijn dochter
was daar, zij bleef heel kalm en ik
ook, ik moest me groot houden, voor
mijn kind, hij
Ik was zo bang, hij schreeuwde,
we moesten meteen pakken, ik zorgde, dat
ik heel snel deed wat hij zei,
Hij gaf me duw en schreeuwde en
schelde me uit voor hoer
en dat ik een dossis slaappillen
moest nemen, en ik me maar
groot houden, het
was een grote nachtmerrie,
hoe kon ik dit laten gebeuren!!
Maar het gebeurde weer, en nu met mijn kind.
Hij bracht ons scheldend naar huis,
en ik was doodsbang dat hij ons zou
doodrijden. hij trok mij uit de auto
op de grond en gooide al onze spullen
op de grond, er kwamen buren om ons
te helpen.
Ik belde de politie, en die kwamen
niet, ik moest mijn arts maar bellen?
Ik kon geen kant meer op.
Hoe moest ik dit oplossen en ik
was helemaal niet in orde, die
angst!! die zorgde dat ik
alles deed om mijn leven te beschermen en
die van mijn dierbare personen.
Maar het hield niet op.
Hij had mij bedreigt en mijn familie.
Hij belde hun s"nachts, en zei hun en ook mij,
dat hij hun keel eraf zou snijden, hij emailde hun,
hij bedreigde mij pornofimpjes van ons naar mijn ouders en iedereen te sturen waar hij een adres van had, adressen uit mijn emails,
van grapjes doorsturen.
Mijn dochter was toen al bij mijn
ouders en ik schaamde enorm om
op straat zo te lopen,
ik werd aangestaard en iedereen
nam afstand van mij, ik ging naar
school, maar ik kon dat niet meer
opbrengen, mijn angsten!! verdriet,
iedereen nam afstand van mij,
mensen van school, mijn dochter
kon geen vriendinnetjes meenemen,
het vuurtje ging snel op school.
Ik was niet alleen de dupe, maar
mijn kind ook, ze moest naar mijn
ouders, maar met mijn ouders, had ik
een slechte band, manipulerend en agressief,
kon dat niet aan,
en dat bleven ze ook doen, in deze
hele slechte periode van mij.
Dus ik moest mezelf redden, en weet
je hoe je dat doet, door je dader
eigenlijk zo ver te laten inzien,
dat dit niet kan, zowel mijn ouders, als
mijn Dader/Liefde? te helpen en.
Maar zo ging het natuurlijk niet,
ik was een slecht mens
Er zouden gewonden kunnen vallen, ik
moest door deze situatie.
Er was ook een stichting, waar ik
met mijn kind had gekunt.
Maar dat wou ik absoluut niet, ik
wou niet mijn huis uit, en ik moest
deze mensen ook betalen, ze moesten
hem maar pakken, niet mij,
En ik kon het echt mijn dochter niet aandoen,
Want mijn ouders waren wel lief voor haar.
Dus ik hield de situatie zo.
Belde mijn exman ook in het buitenland.
En mijn dochter naar haar vader, kon ik
ook niet doen, dan zou ik er amper zien.
buitenland kon ik ook niet heen, door die
schulden die steeds meer opliepen.
Ik was bang op straat, ik maakte geen
post meer open, ik nam taxi's, want ik durfde niet op straat, en probeerde het goed te doen, maar het ging gewoon niet.
en ik had geen hulp. slachtofferhulp nam
ook geen contact met mij.
Hij liet een avond mijn ramen ingooien door
de brandweer en politie.
De dokter was geweest en mijn
moeder, en ik had slaappil genomen, hij wist dat, maar kwam voor me deur,
en ik hoorde het niet, uiteindelijk,
mijn ramen ingegooid, door de brandweer,
politie was daar ook, ik bleek nu de gek te
zijn?? in ieder geval ben ik die beruchte avond weer
mishandeld door hem, hij bleef
achter met mij, hij was ook
nog eens woest omdat ik niet opendeed.
Ik bleef emails ontvangen met dreigementen en
belletjes en werkelijk gestoord, maar
ik kon het niet stoppen, de politie, en vrienden,
niemand deed wat,
mijn dochter was niet bij mij, als ik haar ging opzoeken
beeindigde alles in een drama, van wege mijn
ouders, ik voelde me eenzaam, heel eenzaam.....
En ik huilde van verdriet.....
|
|
|
|
|
10/06/08
Nu besef ik....
Ik dacht zeker voor god te spelen,
en dacht dat ik hem kon helpen, alleen nam hij niets van niemand aan, ook
niet van mij, elke keer ging ik weer
bij hem terug, elke keer dacht ik dat
hij echt van mij hield.....
Hij heeft nooit van mij gehouden,
en diep in mjin hart wist ik dat ook
wel.... Na alles wat ik heb doorstaan,
ben ik gewoon ingeruild voor een
ander slachtoffer...
In het begin kon en wou ik het niet
geloven dat ik hem nooit meer zou zien, omdat alles in onze relatie
zo intens was geweest, zowel in de
liefde als haat, maar wij wouden onze
relatie redden, hij dus ook..
Ik geloofde hem
Maar het enige wat hij wou was sex,
en een pop om mee te pronken, het
maakte hem nooit uit, of ik ziek was
of verdrietig, of wat voor gevoel dan
ook, het was zijn weekend!!
Het ging altijd om hem...
Wij hadden altijd heftige ruzie's
vooral als
wij niet bij elkaar waren, als wij
bij elkaar waren, hadden wij meestal
een mooie tijd, verliefd en blij elkaar
te zien.... Wij hadden het nooit over
onze ruzie's als we samen waren.
Dat was ook een afspraak,
want praten
konden wij niet, het werd oorlog.
Hij was altijd wantrouwig, agressief
van aard, neiging naar allerlei verslavingen, drank, drugs, gokken, eten.
Hij was erg impulsief, gejaagd.
Hij wou dat ik afhankelijk van hem
was, daarom was iedereen slecht.
Ik ben twee jaar lang niet
meer weggeweest met vriendinnen.
Ik heb afstand genomen van
iedereen, omdat ik een
dubbel leven leide, waar niemand
achter mocht komen.
Hij was mijn grote probleem en
liefde, hoe los je dat op??
Het lost zich dus vanzelf op..
Hij heeft nooit van mij gehouden..
Hij heeft een nieuw slachtoffer...
Hoe het voelt
Het doet nog steeds pijn,
Ik voel mij vernederd als mens,
deze man heeft nooit respect
gehad voor mij, ik ben heel
slecht behandeld, en het zal
tijd nodig hebben, als het
ooit over gaat..
ik voel mij eenzaam en alleen
met mijn geheim.
Ana M.
|
|
13/12/2007
Het gaat nu veel beter met mij, ik heb de
les nu wel goed begrepen, en het gevoel wat ik voor het monster had, is gestorven,
er is niks meer van over, ik denk alleen nog maar aan een gek die mij leven heeft geprobeert te verwoesten, maar helaas voor hem, is het hem niet gelukt, en sta ik ver boven hem, vraag me nu soms af, hoe ik zo gek op deze man kon blijven, terwijl ik zoveel beter kon krijgen...
Ik denk dat er niks meer over was van mijn eigenwaarde, ik was verwoest, en leek daar nooit meer uit te komen...
Geestelijke en fysiek geweld is niet niks..
Nog steeds ben ik het niet eens met deze maatschappy waar we in leven, waar de mens constant om elk ding een stempel krijgt....
Mensen geven niet meer om elkaar, en niemand boeit het als je verdriet of pijn hebt, dan ben je meteen een debiel..
Nou nee!!
Geen debiel mensen, een goede vrouw die het heel slecht heeft getroffen, jammer voor mij, maar ik ben nu stukken verder dan vele mensen die in hun hele leven geen donder meemaken.
Ik heb wel eens gedacht, kon ik alles maar terug draaien, maar als ik dat deed, dan wist ik en voelde ik niet alles, wat ik nu wel voel, ik ben erg scherp geworden, maar nog steeds blijf ik geloven, in dat er toch goedheid in de mens is, ook al weten ze soms niet de weg die ze moeten bewandelen, net als ik dat ook even niet wist..
Ik had in die shit kunnen blijven hangen, maar ik heb de kracht gehad om er weer uit te kruipen, om weer de oude Ana te worden, om weer gelukkige momenten te hebben, om mijn kind gelukkig te zien opgroeien..
Het is een ware strijd geweest, voor mij een strijd van leven of dood, naast een loslopende tijdbom, die in elk moment kan exploderen...
In al deze tijd, heb ik een album gemaakt, met al zijn foto's en brieven, al die nare dingen, maar ook de goede, die eigenlijk onecht waren, maar niet van mijn kant...
Ik heb hem lief gehad, ik wou hem helpen, maar dat was niet mogelijk, hij was en zal altijd een slecht mens blijven.
Deze album heb ik verstopt, waar ik altijd in kan kijken om nooit te vergeten, wat mij is overkomen, wanneer de tijd daarvoor rijp is ga ik deze album begraven, want voor mij is die liefde gestorven...
Ik hoop dat ik dat ooit met mijn nieuwe en echte liefde kan doen, en dat het dan allemaal voorgoed verdwijnt, zowel uit mijn leven, als uit mijn geest...
Ik ga nu met mijn kind op vakantie naar mijn familie in spanje, dit hebben wij echt nodig, want ik vooral heb het heel zwaar gehad.... En nu de rust!
Ik wens iedereen een hele fijne kerst
&
En de beste wensen voor het nieuwe jaar.
Nieuw jaar, nieuwe start, met vele kansen voor geluk...
Dat verdienen wij...
Ana M.
|
|
21/11/2007
Na veel ellende in mijn leven, ben ik eindelijk toch gaan praten, praten met mijn arts, want zelfs die vertrouwde ik niet
Alles wat ik kon vertellen over wat mij overkwam, wist zij mij al te vertellen, hoe het eigenlijk in het hoofd van deze man werkt, ik heb 2 1/2 jaar dom lopen doen, en mijn leven in gevaar gebracht, het is me nu wel duidelijk geworden, dat ik echt niks kon doen voor deze man, en dat het zich keer op keer zou herhalen, zonder dat deze persoon daar zich maar schuldig om voelt, hij heeft geen geweten, dat is wel erg triest, vandaar dat ik het ook niet wou geloven, en nog steeds hoopte op die liefde, die nooit bestaan heeft, ik ben verslaafd geworden aan die man, en voor die man was ik zijn verslaving, net als zijn vele andere verslavingen, zogenaamd kon ik hem wel helpen, want voor mij deed die alles!! ( niet dus ).
Dus ik ben eigenlijk aan het afkicken, wat me erg goed afgaat, en mijn knie gaat beter, maar dat mag dan ook wel na meer dan 10 weken, waarvan 8 op krukken, ik mag blij zijn dat er niet meer gebeurd is, en mijn arts vond dit heel ernstig, volgens haar moest ik het aangeven bij de politie, want ze vreest toch wel voor mijn leven..
Mischien ben ik wel zo naief, maar ik denk dat hij mij nu wel met rust laat, dat is dan ook mijn grootste wens!
Gelukkig geniet ik met volle teugen van mijn dochter, en zou ik haar voor geen goud willen missen, moet er niet aan denken dat ik er niet meer was geweest voor haar... Als ik dat altijd maar voor me hou, dan kan mijn leven niet meer stuk....
Het is wel jammer, dat door dit soort van gebeurtenissen in het leven van een vrouw, je meteen een stempel krijgt gedrukt, of dat we gek zijn...
Nou nee, gek niet, verliefd en hoop iets te kunnen veranderen in de positieve zin.
Liefde moet je voor vechten...Zeggen ze dan, maar wel van beiden kanten, dus het is nooit liefde geweest...
En de enige gek die hier ook nog eens een goeie vrouw heeft verloren is hij..
Als je eenmaal bedorven bent, dan kan je dat niet meer genezen... onmogelijk!
Nu gaat mijn leven verder en heb ik nog steeds een strijd met al die instanties, maar ook heb ik een heleboel overwonnen, dat maakt mij een trotse vrouw... Heel trots!
Van nu af aan, ga ik weer leven, proberen van mijn angsten af te komen,
Ik mag niet meer denken dat mij dit weer zal overkomen..
DIT OVERKOMT MIJ NOOIT MEER!
Nooit meer zal iemand mij nog aanraken om mij pijn te doen, nooit zal ik toelaten dat mijn kindje zoiets overkomt..
Ik wil leven! en niet meer geleeft worden..
Nooit meer laat ik mij manipuleren, nooit meer laat ik misbruik van mij maken, nooit meer wil ik zo veel verdriet zonder een reden......want dat is zeer triest, dat dat een mens zomaar kan gebeuren....
Ergens staat het geluk op mij te wachten!!
Ik weet nu ook dat veel mensen om mij geven, en dat ik gewoon een veel te lieve vrouw ben, maar lief zijn is geen schande... En zo wil ik blijven, maar dan met mijn ogen open....
Blind zijn, wil ik niet meer...
laat ik maar goeie dingen wensen, want haten brengt echt veel ellende met zich mee..
Ana M.
|
|
29/10
Ik weet het allemaal even niet meer
Waarom is het toch zo
verschrikkelijk moeilijk om dit
te verwerken...
Waarom kan ik het niet loslaten..
Waarom huil ik noch steeds....
Ik praat hier niet over, waarom zou
ik praten?? ik maak mensen alleen
maar bang met zulke verhalen..
En de mensen die ik toen gekwetst heb, door door te gaan met hem, kan ik niet weer kwetsen, voor mijn
bestwil...
Wie zit nou hierop te wachten....
Ook moet ik afstand nemen van alle mensen
die mij kunnen kwetsen, ook de
mensen bij wie ik niet mezelf kan
zijn, mensen die manipuleren en je
gebruiken, het klinkt allemaal
verschrikkelijk, maar eigenlijk
heb ik het wel zelf toegelaten, niet
de eerste keer, maar daarna wel,
ik ging toch weer terug, ik was een
domme vrouw, en dacht dat ik
de enige was die hem kon helpen,
dat ik verplicht was, uit liefde, hem te helpen....
Nu denk ik dat ik me heel erg heb
vergist, en dat ik niks kon doen,
ik was hier het slachtoffer, en
ik stond er ineens helemaal alleen
voor, hoe kwetsbaar ben je dan...
Nu is een stukje s'avonds over straat,
al paniek voor mij, ik denk dat hij
overal kan staan, en ben doodsbang
dat mij weer iets zal gebeuren.
Ik heb hem niet meer gezien, en zoals ik het nu voel, zal dat ook nooit meer
gebeuren....
daarom probeer ik ook de afstanden, groot te houden bij mensen om mij heen, niet te dichtbij a.u.b.
Ik ben nu kwetsbaar....
Als ik altijd
blijf doen wat ik gedaan heb, zal me altijd weer hetzelfde blijven overkomen...
Dus ik moet veranderen, ik mag
mezelf niet permiteren het nog eens
te laten gebeuren, afstand nemen!
Ik wil niet kwetsbaar zijn, maar een
sterke vrouw, die de wereld aankan.
Op dit moment, loop ik nog steeds
met een kruk, en doet mijn knie
nog steeds pijn, 6 november heb
ik de uitslag van het MRI onderzoek.
Ook slik ik medicijnen voor te hoge
bloeddruk, stress!!
Ik moet stoppen met roken, wat
ik op dit moment erg vervelend vind.
Dus al die angsten, maken mij niet
beter op dit moment....
Ooit zal er wel een einde aan alle ellende komen,
en zie ik weer de wereld met andere
ogen, ik kan niet wachten op dat moment.......
---------------------------------------------------
Verdriet
Ik ben erg verdrietig, dat dit allemaal mij heeft moeten overkomen..
Tot over je oren verliefd worden, en dan
zo behandeld worden, en maar blijven
geloven, dat hij het nooit meer zou doen.
Hoe stom ben ik wel niet geweest om
dat 2 1/2 jaar vol te houden, en voor
niks, want er is nooit een verandering
geweest, hij is blijven drinken, terwijl hij
wist, wat drank en drugs onze liefde had
aangedaan..
Maar drank was belangrijk, en junk gedrag, een een junk altijd een junk.
En ja, nog steeds loop ik op krukken, dit
heb ik toch niet verdiend.
Kan alleen niet geloven, dat ik nog steeds
aan hem denk, waarom voelt dat zo,
na zoveel ellende, ik zou blij moeten zijn
dat het over is, en toch ben ik dat niet.
Ik mis hem ontzettend, ik mis die liefde
die ik nooit eerder had gevoeld..
Verliefd zijn op een monster die
nooit spijt heeft gehad van zijn daden,
hij vond zijn straf ook niet eerlijk.
Hij vond het niet eerlijk, en ik vond het
niet genoeg..
Hij moest boeten voor wat hij mij
aangedaan heeft, zijn straf was, dat hij niet meer in mijn leven mocht.
vraag me ook af, of
het ooit goed zal komen met mij.
Want het heeft mijn hart gebroken,
en de pijn in mijn lichaam blijft.
Soms denk ik echt dat ik niet wijs ben,
want wie laat nou zulke dingen toe, en
vergeeft het nog, en blijft doorgaan,
met je dader, tot ik uiteindelijk het
weer mee heb moeten maken, die angst!!
Soms denk ik erover na, en denk dan:
Voor mij was het liefde... Maar voor hem
niet, want liefde behandel je goed, daar
wil je het beste voor.
.
Ik ben nooit zo verliefd geweest, als
op mijn geweldadig partner, het stond
ook niet op zijn voorhoofd geschreven, dat
hij een mishandelaar was, en slecht persoon...
Toch schuilt er ook in ieder slecht persoon,
ook iets goeds, ben ik daar dan op gevallen... Ik had het nooit verwacht, dat twee mensen die zo verliefd waren, en
dat je die zomaar helemaal kapot maakt..
Ik wou hem alleen maar helpen..
Ik kon niet het niet terug draaien wat er gebeurd was, omdat ik hem ook niet
meer kon vertrouwn, dubbelleven lijden,
was de enige oplossing voor mij, want ik
hield van hem, en hoopt dat in der loop der tijd, hij zou veranderen..
In mijn leven toelaten, dat kon niet meer,
hij had familie en vrienden ook bedreigt.
Ik geloofde niet in hem, hij moest het
mij bewijzen, maar het enige wat hij bleef
doen, was zuipen, tot het weer misging.
Het enige wat ik wou, is dat hij dat
had geaccepteerd, dat hij niet meer bij mijn mensen, of mijn kind in de buurt kon zijn.
Maar de waarheid is, dat een mishandelaar zich altijd herhaald.
Hoe stom ben ik dat ik nog steeds alleen
maar tranen heb voor deze man, en verdriet om het gemis van die liefde..
Hoelang moet ik dit blijven voelen, terwijl
ik weet dat hij nooit van mij gehouden heeft...
Het is een geluk dat ik liefde heb kunnen
ervaren, en een ongeluk dat hij het heeft moeten zijn..
Nu is er niks meer van over, alleen de
pijn en verdriet.....
Ana M.
|
|
Help!!!
Het begon op 14 september, ik was boos op
deze man, maar we hadden toch weer sms contact. Hij wou met mij afspreken voor het weekend, hij miste mij. en hij vertelde
mij dat hij een tijd niet had gedronken, hij was aan het werk en zou die dag, naar de
kroeg gaan, eten en een biertje.
En in de kroeg, ging alcoholist weer aan de gang, en stapte gewoon weer
in zijn auto, na 7 uur drank achter elkaar.
Ik dacht weer coke en drank en onverantwoord gedrag.
En was erg teleurgesteld en boos!
Zaterdag ging mijn kind, bij familie en ik
was besloten om mij daarna thuis te bezatten, zodat die vent eens voelde wat
dat was als iemand maar idioot loopt
te doen, door de drank werd mijn
boosheid groter, Ik weet niet hoe of wat, maar ineens was
hij hier, en ik ging mee,ondanks mijn
overtuiging, dat ik nooit meer zou meegaan.
Ik was in de auto nog boos, en reageerde
erg cool. Maar hij begreep het allemaal wel
zo goed, hij was zo veranderd, maar daar had ik mijn twijfels over.
Die avond ben ik bij hem direct in slaap
gevallen.
De volgende ochtend gingen we naar
zijn moeder die net aan kanker is geoppereerd was, erg naar.
Hij wou daar al vroeg zijn, Van 16 tot 17 was te laat, maar zijn probleem was weer drank.
Net na twaalfen, zatten we op een terras, en ging al meteen de ene naar de andere drinken, ik vroeg hem ook niet zoveel
te drinken. waarop hij weer een bozig gezicht trekt, en ging vrolijk verder.
Ik voelde mij de hele dag niet lekker, mijn maag. In het begin deed hij mij weer allemaal beloftes, over drank en verantwoordelijk zijn, en hoe hij veranderd was, maar zo vredig bleef hij niet.
We zatten er ongeveer 5 uur, waarbij
de gesprekken steeds een hogere toon opliepen, hij wou dat ik hem aan
mijn vriendinnen voorstelde, en dat ik hem toe moest laten in mijn leven!! Ik zei hem dat dat nooit zou gebeuren, want ik heb een kind, en kon dat niet toelaten, en mijn vriendinnen, hem niet wilden ontmoeten, en hij moest zich nog bewijzen tegenover mij,
hij word steeds
heftiger, en ik begin van hem te schrikken,
en vraag hem zachter te gaan praten.
denk zeker dat hij tussen de 25 en 30 biertjes ophad.
Hij roept, ik heb jou nooit aangeraakt!
Waar op ik helemaal versteend blijf.
Wat deze man mij heeft aangedaan, heeft
geen woorden, Wat doe ik hier met hem.
Kan geen woord meer uitspreken.
en hij begint steeds bozer op mij te worden.
Bij hem thuis, met de auto natuurlijk,
begint hij weer over, dat ik alles verpest,
zijn dag verknald, ik verknal alles, en alles
is mijn schuld..
Ik werd steeds banger en banger, en hij begint weer met zijn angtige spelletjes, hij zegt te gaan slapen!! is erg boos. en het is net 18 uur.
En ik doodsbang naast hem, dan bedreigt hij mij, wat er zou kunnen gebeuren,
als ik de deur uitloop. Toen ging hij naar huiskamer, begon te schelden, een boel
vuil uit zijn mond te gooien.
Jij tering hoer, jij verpest alles, kanker op uit mijn leven, hoop dat een
iemand je doodslaat, etc... dat schreeuwend, ik was doodsbang, en hij stopte niet, ik ging naar het toilet, en sluit mij daar op.
Ik zat te huilen en durfde niks te doen, bangdat hij mij weer zal pakken, en pijn doen.
Hij verplichte mij, de deur te openen, en ik weet waar deze man toe in staat is.
Hij zegt mij niks te doen, wanneer ik weer
eruit kom, begint het schelden, en ik vraag hem aub mij te laten gaan voor de zoveelste
keer.
Waarop hij zegt: en snel ook!!! want ik smijt je eruit!!!
dus ik haast me enorm met de kans dat ik weet dat hij mij op elk moment kan aanvliegen...
Maar ik kom de deur uit, en ik liep tot ik eindelijk mensen zag, ik vraag om een treinstation, en eindelijk bij het station k6n ik geen kaartje krijgen, ik kan niet pinnen.
Ondertussen was hij mij smsen en bellen,
het was al avond, hij wou mij weg
brengen naar huis, en zou mijn niks doen, of schreeuwen, ik geloofde hem op dat moment.
Hij klonk eerlijk, maar zodra ik de auto ingestap, gaf hij mij nog een soort van
kans, door naar huis te rijden, waarop ik
nee zei, hij was woest!!! en ik doodsbang, dat
hij mij uit de auto zou gooien!!
Ik huilde en hij bedreigde mij:
Nu wist ik dat dit mijn leven kan kosten.
Een paar zinnen van hem:
Ik beuk je met mijn elleboog op je smoel!!! dat al je tanden uit je rotsmoel vallen!!waarbij hij zijn elleboog dicht bij mijn gezicht houd, Ik schop je uit mijn auto als je een woord durft te zeggen, Kankerhoer!!!! ik maak je dood!!! als je maar iets onderneemt!!! Ik sta bij jou voor de deur, en ik bijt je kop eraf!!! en dat zo 45 min lang..
Ik was doodsbang.
Ik zat in de auto met mijn handen voor mijn gezicht, uit angst wat die kon doen.
Hij zei: direct als ik het zeg, uit te stappen, want anders gooi ik jou op de snelweg eruit kankerhoer, dan waren dus mijn kansen verkeken, ik had mijn spullen vast, en hij ging van de ringweg af, en zei: stap je hier uit!! waarop ik ja zei! hij begint langzaam te rijden, en zodra ik dacht, dat hij ging stoppen, deed ik al de deur open, ik moest
tenslotte snel eruit, anders was ik dood.
Ik zette mijn been op de grond om uit te stappen, en hij begint gas te geven, waarom ik met mijn voet blijf steken tussen de deur,
ik word een stuk meegesleurd door de auto,
en eindelijk krijg ik mijn been los, ik hoorde hem nog lachen. Psychopaat!!
Daar lag ik
midden op de weg, zonder op te kunnen
staan, terwijl hij doorreed, ik probeerde
aan de kant te komen, en weer niemand
die mij hielp.
De politie
Vanaf de kant, heb ik de politie gebeld, en ik zat daar ongeveer een 25 minuten, op de grond,
want ik kon niet lopen.
Eindelijk waren ze er.
Ik vertelde wat er gebeurd was, en dat ik
aangifte wilde doen, We reeden naar het politieburo, maar er
was niemand om aangifte te doen, en vertelden de agenten mij, dat ik de volgende dag aangifte kon doen, tussen 9/17 uur.
De politie bracht mij naar huis, want ik wou niet naar het ziekenhuis, denkend dat het wel goed zou komen, maar mijn knie, ging steeds meer pijn doen.
Die nacht deed ik geen,
oog dicht, s'smorgens ging ik naar het ziekenhuis met een buurvrouw, want ik kon geen stap verzetten.
Na vele uren ziekenhuis, heb ik gescheurde
kniebanden, en heb drukverband en krukken, ik baal ontzettend.
Daarna ga ik met een taxi naar het politie
buro, waar ik weer het gevoel kreeg dat ik
niet serieus werd genomen, maar ik
pikte het niet meer, wilde aangifte doen!!
waarop de politie zei, u moet net als bij de
dokter een afspraak maken, volgens de politieagent was dat hetzelfde,
en een aanklacht indienen, betekend ook niet ze iemand gaan oppakken.
Ik word boos, en zei dat ik iemand wou
spreken, nu! die daar speciaal voor zijn, voor dit soort van gevallen.
En eindelijk ging hij bellen, ik kon mijn verhaal eindelijk kwijt, en ben zelfs naar huis gebracht.
Ze gaan beginnen met het onderzoek.
Mijn leven nu
Ik kan dus niks doen, ik voel me niet goed,
en heb pijn!
En heb van alles aan
iedereen moeten vragen, zodat mijn kind
thuis kan zijn bij mij, Want ik kom niet
vooruit met die krukken.
Ik ben aan het bellen om een advocaat te zoeken, want deze keer is het serieus.
Ik pik dit niet!!
En deze gek moeten ze opsluiten, en ik kan
het weten.
Maar of justitie ook zo denkt??
Of de politie iets gaat doen??
Ik vertrouw helemaal niemand??
Ana M.
|
|
|
|
|
|
